“Vetë koha është një rreth”, thuhet se ka thënë dikur filozofi Friedrich Nietzsche – një ide që, në mënyrë të çuditshme, i përshtatet paraqitjes së vetme të Charli xcx në një festival britanik këtë verë.
Ashtu si performanca e saj në “Other Stage” të Glastonbury vitin e kaluar, që shënoi një lloj lamtumire spektakolare nga epoka e gjelbër-neon e “Brat”, edhe paraqitja në Reading dhe Leeds vjen në një orar thuajse prej kryesueseje, menjëherë pas një seti energjik të Skeptas.
Por gjatë 14 muajve të fundit, pothuajse gjithçka tjetër në botën artistike të Charli xcx ka ndryshuar.
Dy albume, martesë dhe një epokë e re
Ajo ka publikuar dy albume: kolonën zanore madhështore dhe gotike për adaptimin e “Wuthering Heights” nga Emerald Fennell, si dhe “Music, Fashion, Film”, të publikuar muajin e kaluar.
Ky i fundit është një projekt konceptual me miniatura rock-u të çrregullta dhe të papërpunuara, ku kitarat copëtohen në fragmente të çuditshme elektronike dhe tekstet trajtojnë blerjet, egon, famën dhe vdekshmërinë.
Ndërkohë, Charli ka nisur edhe një karrierë në aktrim, është martuar në një ceremoni luksoze me shumë personazhe të famshëm dhe ka gjetur kohën për të përgatitur shfaqjen e saj më ambicioze deri më tani.
“Rock Music” sinjalizon largimin nga epoka “Brat”
Pjesa më e madhe e albumit të ri interpretohet gjatë koncertit.
Gjithçka nis me “Rock Music”, një ndryshim i fortë drejtimi nga energjia rave e “Brat”.
Kënga është një lloj deklarate për dëshirën e Charli-t që ta çojë veten fizikisht deri në kufi në skenë:
“Po e përplas vërtet kokën / Po e dëmtoj vërtet qafën / Dëmtimi nervor është real.”
Ajo shoqërohet nga një grup i plotë live me kitarë, bas dhe bateri, duke rikthyer estetikën e grupeve indie-rock që dominonin festivalet britanike rreth vitit 2006.
Më pas vijnë “Yeah”, një këngë e shkurtër dhe shpërthyese që të kujton “Song 2”, dhe “Card Declined”, një këngë mbi obsesionin me blerjet.
Gjatë kësaj të fundit, skenën e pushton një grup i madh valltarësh dhe modelesh që lëvizin në një konstruksion metalik trekatësh.
Moda si pjesë e të njëjtit koncept
Edhe veshjet janë pjesë e fortë e narrativës vizuale.
Charli ndërron disa kombinime që i referohen fundviteve 2000: xhaketë me shkëlqim mbi reçipeta dhe geta rrjetë, fustan të grisur në formë fanele dhe rrip të vendosur shumë poshtë belit.
Gjithçka është e kuruar deri në detajin e fundit.
Ekranet video, veshjet dhe imazhet mbeten në të njëjtën paletë bardhezi që karakterizon albumin e saj të fundit.
Edhe kopertina e albumit paraqet tri figura simbolike nga muzika, moda dhe filmi: John Cale, Marc Jacobs dhe Martin Scorsese.
Zëri i Cale dëgjohet edhe para një interpretimi tensionues të bashkëpunimit të tyre klaustrofobik “House”.
Pretencioze? Po, pak.
Por në universin aktual të Charli xcx, kjo duket pothuajse e qëllimshme.
Është një epokë pop ku egoja dhe pasiguritë përplasen vazhdimisht me njëra-tjetrën, të mbështjella me një estetikë të madhe, serioze dhe vetëbesuese.
“Brat” ende nuk është zhdukur
Publiku i Charli-t është disi më i përmbajtur sesa reputacioni i saj si “365 party girl” mund të sugjerojë.
Por gjithçka ndryshon kur nis një seri e shpejtë e hiteve më të mëdha nga “Brat”.
“Von Dutch” ndez turmën, ndërsa gjatë “Guess”, të brendshme bien nga lart mbi publikun si pjesë e koreografisë së ekzagjeruar të shfaqjes.
Nuk ka shumë kohë për të eksploruar gjithë katalogun e saj të gjatë dhe eksperimental, por fansat më të përkushtuar marrin atë që duan.
Një nga kulmet është “Track 10”, kënga e dashur nga “Pop 2” i vitit 2017, që vazhdon të jetë një nga momentet më të fuqishme të koncerteve të saj.
“E gjithë muzika ime tingëllon njësoj – sepse e kam bërë unë”
Në fund, shfaqja rikthehet sërish te materiali i ri.
Një nga momentet më ironike është “Playboy Bunny”, ku Charli këndon pothuajse në një ton të vetëm, me një frymë që të kujton Joey Ramone:
“E gjithë muzika ime tingëllon njësoj / Epo, kjo sepse e kam bërë unë.”
Është një tallje e vetëdijshme me kritikët dhe me vetë mënyrën se si ajo ndërton identitetin e saj artistik.
Një fund i zymtë dhe madhështor
Pas Charli xcx pritet ende performanca e Fontaines D.C., por ajo ua vështirëson shumë detyrën atyre që vijnë pas.
Koncerti mbyllet me “Nothing Lasts Forever”, një reflektim i errët mbi ngritjet dhe rëniet brutale të egos.
Në fund, muzika zbehet ngadalë ndërsa zëri i regjisorit David Cronenberg përsëritet në sfond:
“Ata kanë vdekur, janë larguar / Asgjë nuk zgjat përgjithmonë.”
Charli dhe valltarët qëndrojnë të palëvizshëm, duke parë drejt horizontit.
Nuk ka fjalime për publikun, nuk ka batuta dhe as përpjekje për ta zbutur konceptin.
Vetëm një përkushtim absolut ndaj idesë artistike.
Pak pretencioze? Patjetër.
Por pikërisht kjo e bën Charli xcx një nga artistet më interesante të pop-it modern. /GazetaExpress/