Beabadoobee rikthehet me albumin e saj të katërt, “Pylon”, një projekt që ndërthur zhurmën karakteristike të alt-rock-ut të viteve ’90 me melodi të ëmbla, teksturë moderne dhe një listë mbresëlënëse bashkëpunëtorësh, mes tyre Hayley Williams e Paramore, Chino Moreno i Deftones, Matty Healy dhe George Daniel të The 1975, si dhe Brendan Yates i Turnstile.
Artistja britaniko-filipinase, emri i vërtetë i së cilës është Beatrice Laus, tashmë 26 vjeçe, është shndërruar në një figurë thuajse ikonike për një brez të ri dëgjuesish, sidomos vajza në fund të adoleshencës dhe në fillim të të 20-ave.
Për këtë publik, Beabadoobee nuk është thjesht një artiste e njohur, por edhe një figurë stili, ndikimi i së cilës shihet në mënyrën e veshjes, grimit dhe estetikës së fansave të saj.
Në këngën “Satellite”, që mbyll albumin, ajo e prek pikërisht këtë peshë të famës dhe ndikimit mbi një brez të tërë, duke pranuar se jo gjithmonë është e lehtë të përballosh pritshmëritë që vijnë me të.
Nga alt-rock-u i viteve ’90 te suksesi global
Tingulli i Beabadoobee ka qenë gjithmonë i lidhur fort me alt-rock-un e viteve ’90, grunge-in, shoegaze-in dhe indie rock-un amerikan, me ndikime që shkojnë deri te Elliott Smith.
Megjithatë, ajo nuk është thjesht një imituese e asaj epoke. Elementet pop dhe sensi i fortë melodik i japin muzikës së saj një identitet më të dallueshëm dhe më bashkëkohor.
Suksesi i saj më i madh komercial deri tani mbetet bashkëpunimi me reperin kanadez Powfu në “Death Bed (Coffee for Your Head)”, këngë që ka kaluar mbi dy miliardë dëgjime në platformat streaming.
Albumi i saj i mëparshëm, “This Is How Tomorrow Moves”, i prodhuar nga Rick Rubin, hyri direkt në vendin e parë të klasifikimit britanik.
Tani, me “Pylon”, Beabadoobee duket se ka vendosur ta shtyjë tingullin e saj përsëri drejt rock-ut më të ashpër.
Fama, turnetë dhe miqtë e rremë
Tematikisht, albumi prek edhe anët më pak romantike të suksesit.
Titulli “Pylon” përmban ndjesinë e lodhjes dhe shkëputjes që sjell jeta në turne, me imazhe të rrugëve pa fund dhe vendeve që kalojnë pa lënë gjurmë.
Në “Nothing to Prove”, ku shfaqet Hayley Williams, vëmendja shkon te miqtë e rremë dhe njerëzit që afrohen vetëm për shkak të famës.
Megjithatë, Laus i shpreh këto tema në mënyrë të drejtpërdrejtë dhe të afërt me publikun e saj.
Në një nga vargjet ajo këndon: “Më mbaj si një ekran, të shkëputur nga realiteti”, një imazh që e lidh famën me izolimin dhe botën digjitale.
Konfliktet e moshës së re mbeten në qendër
Pavarësisht statusit të saj si yll, shumë nga tekstet mbeten të lidhura me përvojat e brezit që e ndjek.
Në “Switchblade” ajo këndon se “të rritesh do të thotë të prishësh gjithçka përsëri”, duke kapur konfuzionin e hyrjes në moshën e rritur.
Ndërsa “Sun Has Set” është shumë më agresive, me një tekst të drejtpërdrejtë kundër një miqësie të dështuar dhe me një riff të rëndë kitarash që i jep këngës një energji thuajse shpërthyese.
“Pylon” rikthehet te kitarat e rënda
Nëse “This Is How Tomorrow Moves” ishte më i orientuar drejt pop-it, “Pylon” bën një kthesë të qartë drejt rock-ut.
Meloditë e ndritshme janë ende aty, sidomos në këngë si “Spark”, ndërsa zëri i Beabadoobee ruan butësinë e tij karakteristike.
Por kitarat janë shumë më agresive, me shtresa të dendura distortion-i, riff-e të fuqishme dhe shpërthime feedback-u.
Kjo kontrast mes ëmbëlsisë melodike dhe zhurmës së ashpër është një nga pikat më të forta të albumit.
“Despite That” nis me një atmosferë të ëndërrt dhe intime, por më pas shpërthen në zhurmë të rëndë.
“Powerline”, bashkëpunimi me Brendan Yates, ndërtohet mbi fragmente tingujsh të çrregullt dhe feedback.
“Write Me a Letter” nis me një atmosferë të mjegullt e melankolike dhe përfundon në një shpërthim emocional shumë më të fortë.
Sipas kritikës, vetëm “Estranged” e humb pak ekuilibrin, duke u bërë tepër e ëmbël në krahasim me pjesën tjetër të albumit.
Yjet e ftuar mbeten në plan të dytë
Një nga aspektet më mbresëlënëse të “Pylon” është mënyra se si Beabadoobee i përdor bashkëpunëtorët e famshëm.
Hayley Williams, Chino Moreno, Matty Healy, George Daniel dhe Brendan Yates janë të pranishëm, por asnjëherë nuk e marrin kontrollin e këngëve.
Ata funksionojnë si mbështetje, ndërsa identiteti i albumit mbetet qartësisht i Beabadoobee.
Kjo tregon një vetëbesim artistik gjithnjë e më të madh.
Një artiste e madhe për një brez, por ende jo për të gjithë
Interesant është fakti se, pavarësisht suksesit të madh, turneve në arena dhe miliarda dëgjimeve, Beabadoobee mbetet një artiste që njihet jashtëzakonisht mirë nga një brez i caktuar, por jo domosdoshmërisht nga publiku i gjerë.
Kjo reflekton edhe mënyrën se si funksionon kultura pop sot.
Algoritmet, platformat streaming dhe fragmentimi i audiencës kanë krijuar yje gjigantë brenda komuniteteve të caktuara, pa qenë domosdoshmërisht emra universalë.
“Pylon”, megjithatë, është një argument i fortë se Beabadoobee mund ta zgjerojë ndjeshëm këtë audiencë.
Është një album i sigurt në vetvete, energjik dhe emocionalisht i qartë, që kombinon nostalgjinë për alt-rock-un e viteve ’90 me ndjeshmërinë e një brezi të rritur në epokën e algoritmeve. /GazetaExpress/