Një mjek i specializuar në kujdesin paliativ dhe në fazën e fundit të jetës ka treguar për një përvojë të zakonshme që, sipas tij, shumë pacientë raportojnë në ditët ose javët para vdekjes.
Dr. Christopher Kerr, mjek i hospice-it dhe kujdesit paliativ në Buffalo të New York-ut, thotë se pacientët që po i afrohen fundit të jetës shpesh flasin për vizione ose ëndrra shumë të gjalla ku shohin persona të dashur që kanë vdekur më herët.
Sipas Kerr, këta pacientë shpesh këmbëngulin se përjetimi nuk u duket si një ëndërr e zakonshme apo halucinacion.
“Ata e dinë kë kanë parë dhe për ta kuptimi i asaj përvoje është shumë i qartë”, tha Kerr në një intervistë me Oprah Winfrey.
Ai shpjegoi se në këto përvoja shpesh flitet shumë pak mes pacientit dhe personit që ai thotë se sheh.
“Shumë pak fjalë shkëmbehen, por duket sikur gjithçka kuptohet”, tha ai.
Kerr, i cili merret me këtë fushë prej më shumë se dy dekadash, tha se ajo që e ka habitur më shumë është fakti se pacientët rrallë e pyesin se çfarë do të thotë përvoja.
Sipas tij, ata duket se e kuptojnë vetë domethënien që ajo ka për ta.
Mjeku ka vërejtur gjithashtu se pacientët zakonisht raportojnë se shohin persona me të cilët kanë pasur lidhje të forta emocionale ose që i kanë mbështetur gjatë jetës.
Në disa raste, një pacient mund të thotë se ka parë nënën, por jo babanë, ose vetëm njërin nga bashkëshortët nëse ka qenë i martuar disa herë.
Rreth 88 për qind e pacientëve të intervistuar nga Kerr i kanë përshkruar këto përvoja si pozitive dhe qetësuese.
Sipas tij, ato shpesh u japin pacientëve një ndjenjë sigurie dhe paqeje në ditët e fundit të jetës.
Vajza e një prej pacienteve të Kerr ka treguar se vizionet e nënës së saj kishin filluar dy deri në katër muaj para vdekjes.
Ajo tha se nëna e saj e përjetonte këtë si një ndjenjë se njerëzit e dashur që kishin vdekur do ta prisnin dhe do ta mbështesnin.
Gjatë një interviste në The Oprah Podcast në korrik të vitit 2026, një grua e quajtur Julie tregoi se nëna e saj, Jean, kishte filluar të shihte nënën e vet, e cila kishte vdekur rreth 30 vjet më parë.
Sipas Julie, Jean i kishte thënë:
“Nëna po qëndron në karrigen përballë dhomës. Ajo po më pret dhe do që unë ta di se do të jetë aty për mua.”
Kerr, i cili ka studiuar për vite me radhë përvojat e njerëzve pranë vdekjes, thekson se nuk mund të thotë me siguri se nga vijnë këto vizione dhe as të provojë se ato janë reale në kuptimin objektiv.
Megjithatë, ai thotë se ka vërejtur një temë të përbashkët: këto përvoja shpesh i ndihmojnë pacientët të ndihen më të plotë emocionalisht.
Sipas tij, shumë njerëz arrijnë në fund të jetës me çështje të pambyllura: humbjen e një prindi në fëmijëri, vdekjen e një fëmije, fajin, pendimin, marrëdhënie të thyera apo ndjenjën se nuk janë falur për diçka.
Kerr i përshkruan këto si plagë psikologjike ose shpirtërore.
Trupi, thotë ai, mund të mbajë plagë fizike që nuk mund të shërohen më në fund të jetës, por këto përvoja mund të ndihmojnë në “shërimin” e plagëve emocionale.
“Në fund, duket sikur njeriu ribashkohet përmes familjes. Humbja mbetet me ty, njerëzit që ke humbur vazhdojnë të jetojnë në zemrën tënde dhe, në këto përvoja, ata duket sikur kthehen. Kjo mund të jetë një formë shërimi”, tha Kerr.
Ai është autor i librit Death Is But a Dream dhe ka zhvilluar më shumë se 1,500 intervista me pacientë që ishin ende plotësisht të kthjellët para vdekjes, për të dokumentuar këto përvoja.
Jean, nëna e Julie, ishte një nga pacientet e intervistuara.
Ajo kishte treguar se nuk kishte parë vetëm nënën e saj.
Në një nga përvojat, Jean tha se kishte parë njerëz duke kaluar ngadalë pranë shtratit të saj.
“Në anën e djathtë ishin njerëz që nuk i njihja, por të gjithë ishin shumë miqësorë dhe më preknin në krah ose në dorë. Në anën tjetër ishin njerëz që i njihja”, kishte treguar ajo.
Jean tha se kishte parë nënën, babanë, xhaxhain dhe kunatin e saj.
Ajo gjithashtu tregoi se marrëdhënia me nënën nuk kishte qenë gjithmonë e lehtë, por shtoi se në fund ishte ndier sikur ishin pajtuar.
Kerr e përshkruan vdekjen si një proces gradual dhe jo domosdoshmërisht si një moment të papritur e dramatik.
Sipas tij, njerëzit zakonisht flenë gjithnjë e më shumë ndërsa i afrohen fundit të jetës.
Ai thotë se vdekja zakonisht ndodh gjatë një gjendjeje gjithnjë e më të thellë gjumi, jo ndërsa personi është plotësisht zgjuar dhe duke biseduar.
“Njerëzit nuk vdesin zakonisht në një gjendje të plotë zgjimi. Ata hyjnë gjithnjë e më thellë në gjumë. Për të arritur aty, duhet të ketë njëfarë rehatie fizike. Por edhe psikologjikisht dhe emocionalisht, duket se duhet të arrihet një lloj paqeje”, shpjegoi Kerr.
Ekspertët theksojnë se përvoja të tilla pranë fundit të jetës nuk duhet të interpretohen automatikisht si prova të një fenomeni mbinatyror. Ato mbeten përvoja subjektive, ndërsa shkenca ende nuk ka një shpjegim përfundimtar për origjinën e tyre. /GazetaExpress/