Presidenti amerikan, Donald Trump, ai kinez, Xi Jinping, dhe presidenti rus, Vladimir Putin, zhvilluan një takim historik më 19 nëntor, në margjinat e samitit të Bashkëpunimit Ekonomik Azi-Paqësor (APEC) në Shenzhen. Ndonëse takimi trepalësh u vlerësua më shumë për simbolikën sesa për rezultate konkrete, ai solli përfitime të kufizuara për secilin prej liderëve. Analistët, bazuar në intervista të zhvilluara nga Radio Evropa e Lirë, kanë nxjerrë katër përfundime kryesore nga kjo ngjarje e veçantë.

Ky ishte takimi i parë ku liderët aktualë të tri fuqive më të mëdha bërthamore në botë u bashkuan pa praninë e liderëve të tjerë. Samiti, ndonëse kryesisht simbolik, shërbeu për të nënvizuar ndikimin e këtyre vendeve në skenën ndërkombëtare, por edhe kufijtë e fuqisë së tyre.

**1. Putini përfitoi më së shumti**

Vladimir Putin, i izoluar ndërkombëtarisht pas pushtimit të Ukrainës në shkurt 2022, shihet si fituesi më i madh i takimit. Thjesht pjesëmarrja në këtë ngjarje, pas vitit 2017, dhe bisedimet direkte me Trumpin e Xinë për sigurinë globale, shërbyen për të zbutur izolimin e tij diplomatik, si në aspektin e imazhit, ashtu edhe në realitet, sipas analistëve Elizabeth Wishnick dhe Sari Arho Havren. Deklarata e përbashkët, ndonëse me pak angazhime konkrete, bëri thirrje për uljen e rreziqeve bërthamore dhe forcimin e stabilitetit ndërkombëtar. Ajo gjithashtu vuri në pikëpyetje legjitimitetin e Gjykatës Penale Ndërkombëtare (GJPN), e cila ka lëshuar një urdhër-arresti për Putinin. Gjithashtu, zotimi për të “rritur prodhimin dhe furnizimin me produkte të rafinuara të naftës” mbështeti në mënyrë efektive sektorin rus të naftës.

**2. Samiti i “mirorkestruar” i Xi-së i sjell përfitime Kinës**

Për Xi Jinping, samiti shënoi sukses duke demonstruar aftësinë e Kinës për të organizuar ngjarje të tilla të nivelit të lartë dhe për të drejtuar agjendën globale, sipas analistëve Yun Sun dhe Sari Arho Havren. Xi, pa u përballur me vështirësi diplomatike apo ekonomike si Putini, arriti të përshtatej me interesin e Trumpit për çarmatimin bërthamor, por pa marrë angazhime konkrete. Me një arsenal shumë më të vogël bërthamor se SHBA-ja dhe Rusia, Pekini e konsideron të parakohshme pjesëmarrjen aktive në bisedimet për reduktimin e arsenalit. Deklarata e përbashkët thjesht ritheksoi se “lufta bërthamore nuk mund të fitohet dhe nuk duhet të ndodhë kurrë”, një formulë standarde për liderin kinez.

**3. Trumpi i përmbushi pritshmëritë e veta**

Presidenti Trump i përmbushi pritshmëritë e tij modeste. Sipas analistëve, ai arriti të dëshmonte publikisht përpjekjet e tij drejt arritjes së marrëveshjeve për kontrollin e armëve bërthamore me dy fuqitë e tjera, siç thekson Ross Darrell Feingold. Ndonëse lufta me Iranin, një çështje që Trump dëshironte të diskutonte, nuk u përfshi në deklaratën e përbashkët, ai e paraqiti samitin si sukses. Trump vlerësoi ndjeshëm mikpritjen dhe marrëdhëniet miqësore me Xi Jinping, duke e përshkruar përqafimin e Xi-së si një “fitore të madhe”. Kjo miqësi i sjell Kinës hapësirë më të madhe veprimi në politikën e jashtme, duke ulur tensionet me Uashingtonin.

**4. Diplomacia e fuqive të mëdha ka kufijtë e saj**

Në thelb, samiti trepalësh nxori në pah kufijtë e diplomacisë së fuqive të mëdha. Ndonëse kishte shqetësime se Putini mund të kërkonte një marrëveshje paqeje për Ukrainën, një gjë e tillë ishte e pamundur pa përfshirjen e vetë Ukrainës dhe Evropës, pasi Kina kërkon të ruajë marrëdhëniet me kontinentin. Kjo u nënvizua edhe nga sulmet ukrainase ndaj Urës së Krimesë pak para samitit. Analistët, si Elizabeth Wishnick, theksojnë se fuqitë e mëdha nuk mund t’i kontrollojnë plotësisht ngjarjet në terren dhe koha kur disa liderë vendosnin për fatin e botës ka përfunduar. Për zgjidhjen e problemeve komplekse, duhet një angazhim më i gjerë me shumë shtete, gjë që dëshmohet edhe nga sulmet e Iranit në Gjirin Persik dhe mos takimi i Trumpit me Kim Jong Un gjatë samitit.