**Nëna e Vërtetë Lë Fëmijën të Shkojë: A do të Heqë Dorë Opozita nga Pushteti për të Shpëtuar Kosovën?**
Shkruan: Fadil Sahiti
Një nënë e vërtetë e lë fëmijën e saj të shkojë, sepse dëshiron që ai të jetojë, një veprim i motivuar nga dashuria e sinqertë. Kjo metaforë përdoret nga Fadil Sahiti për të analizuar situatën politike në Kosovë, duke shtruar pyetjen nëse opozita do të jetë në gjendje të sakrifikojë ambiciet e saj për hir të vendit.
Në një atmosferë të përgjithshme konfuzioni social dhe politik, ku mungon qartësia dhe drejtimi, shpesh duket se jemi përballë problemeve unike e komplekse. Megjithatë, Sahiti argumenton se këto probleme nuk janë të pazgjidhshme. Ajo që e bën situatën specifike në Kosovë, sipas tij, është elita politike, e cila, pavarësisht ndarjeve ideologjike, ndan të njëjtin thelb: interesin personal dhe grupor, duke vënë pak theks mbi shërbimin ndaj popullit.
Lëvizja Vetëvendosje arriti në pushtet me përpjekje të mëdha, por sipas autorit, e ka përdorur atë kryesisht për interesat e ngushta, duke promovuar një individ dhe një rreth të vogël njerëzish. Me pushtetin aktual prej 51% të fuqisë vendimmarrëse, ata synojnë më shumë, duke shfaqur mungesë racionaliteti. Frika e vetme e tyre duket të jetë përgjegjësia për qeverisje të mirë dhe të drejtë. Kjo frikë, sipas autorit, është e bazuar, pasi katër vjet në pushtet kanë ekspozuar paaftësinë e tyre. Megjithatë, ata nuk ndihen të rrezikuar, për shkak të një opozite po aq të paaftë dhe të pareformuar. Kjo situatë çon në konkluzionin se sa më shumë kriza të ketë, aq më gjatë mund të zgjasë pushteti i tyre.
Në anën tjetër, situata e opozitës vlerësohet si edhe më serioze. Ata vazhdojnë të humbasin zgjedhjet pa kuptuar (ose pa dashur të kuptojnë) shkaqet. Këto formacione politike karakterizohen nga struktura të vjetra njerëzore, pavarësisht programeve më bashkëkohore. Autori thekson se zgjedhjet nuk fitohen më me të njëjtët persona që kanë qenë aktivë politikisht për 25 vjet, as me slogane të vjetruara si “liria ka emër” apo “ne jemi partia e institucionalistëve”. Edhe pse shumë prej tyre kanë arsimim perëndimor, ata duket se nuk e kuptojnë dallimin mes formës dhe përmbajtjes. Zgjidhja, sipas Sahitit, qëndron te puna konkrete për problemet reale të qytetarëve, e realizuar me “gjak të ri”, mendje të kultivuara dhe përkushtim të sinqertë.
Në këtë situatë, autori parashtron pyetjen pse opozita nuk tërhiqet dhe nuk i hap rrugë liderit aktual, duke e lënë të zgjedhë një president sipas dëshirës së tij. Ai argumenton se një udhëheqëse si Vjosa Osmani, kur pushtetin real e ka Albin Kurti, nuk sjell ndryshim. Sahiti thekson se një ofertë nga PDK-ja dhe LDK-ja, me të njëjtat figura dhe slogane, vështirë se do të ndryshonte mendjen e elektoratit në zgjedhje të reja. Prandaj, lëvizja më e mençur e opozitës do të ishte hapja e rrugës, duke i dhënë vetes kohë për një reformë të thellë, edhe nëse katër vjet nuk mjaftojnë. Pa këtë ndryshim, parashikohet se votat do të fitoheshin sërish nga Albini Kurti, duke çuar në një skenar të përsëritur të krizave, por me një “formë” tjetër.
Autori e përmbyll shkrimin e tij duke iu referuar historisë biblike të mbretit Solomon dhe dy grave që ziheshin për një fëmijë. Kur mbreti urdhëroi ndarjen e fëmijës, nëna e vërtetë zgjodhi të hiqte dorë nga ai, vetëm që fëmija të jetonte. Kjo zgjedhje, e sakrificës personale për të shpëtuar jetën, shërben si një metaforë për thirrjen e autorit ndaj opozitës: të lërë mënjanë interesin për pushtet në emër të së mirës së Kosovës.