Gjermania po rishikon strategjinë e saj diplomatike, duke u tërhequr nga një rol ndërmjetësues në tensionet midis SHBA-së, Izraelit dhe Iranit, dhe duke u përqendruar në përmirësimin e marrëdhënieve me shtetet e Gjirit.
Në një periudhë kur pesha e diplomacisë klasike duket se humbet dhe shtetet priren të ndjekin interesat e tyre me forcë ushtarake, Ministri i Jashtëm gjerman, Johann Wadephul (CDU), dha një sinjal të kundërt këtë javë. Aktiviteti i tij ishte i jashtëzakonshëm, aq sa edhe Ministria e Jashtme, zakonisht e rezervuar, e përshkroi javën si intensive dhe të jashtëzakonshme.
Gjatë saj, Wadephul priti homologun turk Hakan Fidan dhe mori pjesë në një konferencë mbi sigurinë energjetike në Ukrainë, së bashku me zyrtarë të Ministrisë Gjermane të Ekonomisë dhe Energjisë. Gjatë luftës me Rusinë, Ukraina ka fituar përvojë të vlefshme në mbrojtjen e infrastrukturës energjetike – një mësim i dobishëm edhe për Gjermaninë.
Veç kësaj, Wadephul priti Ministrin e Jashtëm të Emirateve të Bashkuara Arabe, Sheikun Abdullah bin Zayed, dhe Princin jordanez Hussein bin Abdullah. Këto vizita u vlerësuan si momentet kyçe të javës diplomatike.
Ky orientim i Gjermanisë drejt diplomacisë u bë i qartë edhe nga deklaratat e liderit të CDU-së, Friedrich Merz, në fund të prillit. Pas një takimi me dyer të mbyllura të partisë, Merz shprehu “zhgënjimin” e tij lidhur me situatën në rajon dhe mungesën e një zgjidhjeje të shpejtë. Ai theksoi se zgjidhja e pritur fillimisht nuk u materializua. “Prandaj, ne duam të vazhdojmë përpjekjet tona diplomatike në Evropë për të gjetur një zgjidhje,” deklaroi Merz. “Po bashkëpunojmë ngushtë me palën amerikane, por kemi edhe idetë tona evropiane për zgjidhjen e konfliktit.”
Kjo nënkupton se, të paktën për momentin, Gjermania po përqendrohet te diplomacia, me fokus te bisedimet me shtetet e Gjirit. Këto vende, shpesh viktima të sulmeve dhe kërcënimeve, janë gjithnjë e më të shqetësuara nga bllokimi i konfliktit dhe mbështetja ruse për Iranin.
Max Hofmann, drejtor i zyrës së DW në Berlin, analizoi përpjekjet e Wadephul. “Nuk mund t’i vendosësh të gjitha shtetet e Gjirit në të njëjtën kategori, por në thelb bëhet fjalë për besueshmërinë,” thekson ai. Sipas Hofmann, SHBA-ja nuk po arrin të funksionojë si një fuqi mbrojtëse në këtë marrëdhënie, madje po dëmton sigurinë dhe modelin ekonomik të shumë vendeve të rajonit, të prekura nga lufta dhe pasojat e saj. “Strategjia e të parit të vetes si ndërmjetës midis Iranit dhe Perëndimit ka dështuar,” shton ai.
Pikërisht për këtë arsye, Gjermania po bëhet sërish tërheqëse për këto vende, për shkak të angazhimit të saj ndaj një rendi ndërkombëtar të bazuar në vlera, parime dhe rregulla, argumenton Hofmann.
Në këtë strategji përfshihet edhe takimi i Wadephul me Sulltanin e Bruneit, Hassanal Bolkiah, pasi Brunei mban aktualisht presidencën e ASEAN. Ky grup prej dhjetë vendeve të Azisë Juglindore është prekur ndjeshëm nga bllokimi i Ngushticës së Hormuzit nga Irani. Rihapja e saj është një përparësi kyçe edhe për Gjermaninë. “Ngushtica eventualisht do të rihapet dhe shtetet e Gjirit po punojnë edhe për mundësi alternative transporti,” shpjegon Hofmann. “Në të ardhmen, rajoni mund të luajë një rol shumë të rëndësishëm në prodhimin e hidrogjenit të gjelbër për Gjermaninë.”
Roli intensiv i Ministrit të Jashtëm i shërben gjithashtu ambicies së Gjermanisë për të fituar një vend jo të përhershëm në Këshillin e Sigurimit të OKB-së. Asambleja e Përgjithshme e OKB-së pritet të vendosë më 3 qershor, me Gjermaninë, Austrinë dhe Portugalinë ndër kandidatët evropianë për këtë pozicion. Me rezultatin ende të pasigurt, çdo angazhim diplomatik me përfaqësuesit e OKB-së konsiderohet strategjikisht i rëndësishëm. /DW/