Metallica ka hapur rezidencën e saj të re në Sphere, Las Vegas, me një koncert spektakolar që ndërthur fuqinë klasike të grupit me një produksion vizual gjigant dhe një repertor të ndërtuar posaçërisht për fansat më besnikë.
Shfaqja e parë e rezidencës “Life Burns Faster”, e cila do të përfshijë gjithsej 24 koncerte, rikthen formatin “no repeat”: grupi performon dy herë në javë pa përsëritur asnjë këngë gjatë së njëjtës javë.
Kjo zgjedhje e detyron Metallica-n të zhytet thellë në katalogun e saj dhe e bën çdo mbrëmje të ndryshme, në vend që koncertet të mbështeten vetëm te hitet më të njohura.
Një koncert për fansat që njohin gjithë katalogun
Në natën e parë, Metallica shmangu një program tërësisht nostalgjik dhe përfshiu këngë nga periudha të ndryshme të karrierës.
Në repertor u futën “Now That We’re Dead” nga Hardwired… to Self-Destruct i vitit 2016, energjikja “Lux Æterna” nga albumi 72 Seasons i vitit 2023 dhe “The Day That Never Comes” nga Death Magnetic i vitit 2008.
Qasja jo kronologjike krijoi një lloj udhëtimi në historinë e grupit, pa ndjekur formulën tradicionale të “greatest hits”.
Madje, në natën e parë Metallica nuk luajti “Enter Sandman”, një nga këngët e saj më të famshme.
Në vend të saj, publiku mori një interpretim të “The Call of Ktulu” nga Ride the Lightning, të shoqëruar nga një spektakël vizual gjigant ku krijesa Cthulhu shfaqej sikur po pushtonte Las Vegasin dhe hidhte drejt audiencës një avion luftarak.
Sphere kthehet në universin vizual të Metallica-s
Sphere është një nga sallat më të veçanta në botë dhe ekrani i saj gjigant mund ta kthejë hapësirën në pothuajse çdo ambient imagjinar.
Për Metallica-n, kjo do të thotë flakë, rrufe, varreza ushtarake, karrige elektrike dhe krijesa monstruoze – elemente që prej dekadash janë pjesë e identitetit të grupit.
Gjatë “Ride the Lightning”, një këngë që flet për një person të dënuar padrejtësisht me vdekje në karrigen elektrike, publiku vendoset vizualisht sikur ndodhet vetë në karrige, me pajisjen elektrike që shfaqet mbi kokë.
Efekti është herë dërrmues dhe herë mahnitës, por pavarësisht përmasave të produksionit, muzika vazhdon të mbetet në qendër.
Metallica vazhdon të tingëllojë fuqishëm
Të gjithë anëtarët e grupit tashmë janë në fillim të të 60-ave, por performanca nuk e jep këtë përshtypje.
Lars Ulrich vazhdon të mbajë ritmin me energji dhe fleksibilitet, ndërsa James Hetfield kalon pa vështirësi nga vokali i ashpër metalik te interpretimet më melodike.
Kirk Hammett vazhdon të tregojë pse konsiderohet një nga kitaristët më të rëndësishëm të brezit të tij, me solo të ndërlikuara dhe të paparashikueshme.
Ndërkohë, basi me pesë tela i Robert Trujillo-s i jep muzikës një peshë shtesë dhe lidh në mënyrë perfekte pjesët ritmike me kitarat.
Metallica nuk ka nevojë për efekte speciale për të bindur publikun, por prej kohësh grupi ka qenë i gatshëm të eksperimentojë me mënyrën e prezantimit të muzikës së tij.
Nga terapia te koncertet gjatë pandemisë
Eksperimentimi ka qenë pjesë e historisë së Metallica-s prej vitesh.
Në një prej periudhave më të vështira të brendshme, anëtarët e grupit punësuan një terapeut për t’i ndihmuar të menaxhonin konfliktet mes tyre dhe më pas e filmuan procesin për dokumentarin e vitit 2004 “Some Kind of Monster”.
Gjatë pandemisë, ata realizuan gjithashtu një koncert në një punishte vere pothuajse pa publik, i cili më pas u shfaq në kinema “drive-in” në gjithë SHBA-në.
Këto eksperimente kanë ndihmuar grupin të shmangë fatin e shumë formacioneve të vjetra që mbështeten vetëm te nostalgjia.
Nga “Battery” te “Master of Puppets”
Koncerti u hap dhe u mbyll me dy këngë nga albumi legjendar “Master of Puppets”.
Fillimi erdhi me “Battery”, një rikthim brutal te rrënjët thrash të grupit dhe një këngë e ndërtuar mbi ndjenjën e shkatërrimit të pandalshëm.
Në fund, grupi interpretoi “Master of Puppets”, ndërsa muret e Sphere u shndërruan në një version gjigant të kopertinës së albumit, me varreza ushtarake dhe kryqe mbi të cilat projektoheshin anëtarët e grupit.
Është një simbolikë e drejtpërdrejtë dhe e rëndë, por kjo ka qenë gjithmonë pjesë e ADN-së së Metallica-s.
Një moment më intim në mes të spektaklit
Në mes të koncertit, Hetfield dhe Ulrich u larguan për pak nga skena, duke lënë Hammett dhe Trujillo të improvizonin mbi një ritëm të thjeshtë daulleje.
Në hapësirën gjigante të Sphere, kitara dhe basi morën një teksturë pothuajse hipnotike, ndërsa dy muzikantët projektoheshin në ekran sikur shkriheshin me valë të mëdha oqeani.
Mes gjithë zhurmës, flakëve dhe imazheve apokaliptike, ky moment solli një ndjenjë më njerëzore dhe intime.
Zemërimi që ende tingëllon bindshëm
Metallica ka mbijetuar për më shumë se katër dekada jo sepse ka ndryshuar vazhdimisht identitetin, por sepse temat e saj kanë mbetur universale: padrejtësia, vdekja, dhuna, mosbesimi, varësia dhe lufta.
Në çdo periudhë, grupi ka parë botën me të njëjtin dyshim dhe të njëjtën ndjenjë urgjence.
Kjo shpjegon edhe përse Metallica ende performon sikur po përpiqet t’i shpëtojë diçkaje – kohës, vdekjes, realitetit apo demonëve të vet.
Pak grupe të këtij niveli dinë ta bëjnë zemërimin të tingëllojë kaq mirë.
“Nothing Else Matters” dhe një publik që këndon në kor
Një nga momentet më emocionale erdhi gjatë “Nothing Else Matters”, balada që në vitin 1991 zgjeroi ndjeshëm horizontin muzikor të grupit.
Hetfield i kërkoi publikut ta këndonte refrenin.
Kur mijëra njerëz përfunduan së bashku vargun e fundit, ai u përgjigj thjesht:
“Ke plotësisht të drejtë.”
Për shumë njerëz në sallë, ky ishte një nga ato momente ku koncerti pushon së qeni vetëm një performancë dhe shndërrohet në diçka personale.
Rikthim te fillimet me “Seek and Destroy”
Në pjesën e fundit të koncertit, Metallica u kthye deri në fillimet e saj me “Seek and Destroy”.
Në ekran u shfaqën pamje të anëtarëve të grupit në rininë e tyre, duke krijuar një kontrast emocional mes asaj që ishin dikur dhe asaj që janë sot.
Është e lehtë të harrohet se sa radikale tingëllonte muzika e hershme e Metallica-s në fillim të viteve ’80.
“Seek and Destroy” ndihmoi në çarjen e formulave të hard rock-ut të viteve ’70, duke sjellë një tingull më të ashpër, më nihilist dhe më agresiv që do të ndihmonte në formësimin e thrash metal-it.
Spektakli mbaron, Metallica mbetet
Në fund, brendësia e Sphere u kthye në gri të thjeshtë dhe dritat e sallës u ndezën.
Hetfield përshëndeti publikun, ndërsa Trujillo dhe Hammett hodhën gota të mbushura me penela kitare drejt fansave. Ulrich shpërndau disa shkopinj daullesh, ndaloi për të shtrënguar duar dhe për të parë pankartat e publikut.
Spektakli kishte përfunduar, por ndjesia ishte e qartë: Metallica është ende këtu dhe ende ka shumë për të thënë.
Rezidenca “Life Burns Faster” e Metallica-s në Sphere, Las Vegas, vazhdon deri më 13 mars 2027. /GazetaExpress/