Një grua që pretendon se ka aftësi telepatike për të komunikuar me kafshët ka bërë një rrëfim të pazakontë pas takimit me një elefante në Sri Lanka, e cila thuhet se ka vrarë katër persona. Sipas saj, kafsha prej më shumë se 25 vjetësh vuan nga trauma emocionale pas humbjes së dy të vegjëlve gjatë shtatzënisë. Megjithatë, pretendimet për komunikim telepatik me kafshët nuk mbështeten nga prova shkencore.
Një histori e pazakontë nga Sri Lanka ka tërhequr vëmendjen në rrjetet sociale, pasi Dunja Will, e cila e prezanton veten si person me aftësi për të komunikuar telepatikisht me kafshët, pretendon se ka zbuluar arsyen e sjelljes agresive të një elefanteje të quajtur Rani.
Elefantja, e cila mbahet në një strehimore kafshësh, dyshohet se ka qenë përgjegjëse për vdekjen e katër njerëzve.
Will, e njohur në Instagram me emrin “Outback Whisperer”, thotë se kaloi pesë ditë në strehimoren e Sri Lankës, ku pati mundësinë të vëzhgonte kafshën dhe të përpiqej të kuptonte sjelljen e saj.
Sipas rrëfimit të saj, që në momentin e parë kur e pa Ranin, elefantja kishte mbështetur kokën në mur dhe dukej në gjendje të rënduar.
Will pretendon se kishte ndier menjëherë dëshpërimin e kafshës.
“Më paralajmëruan të mos i afrohesha, sepse ishte e rrezikshme”
Dunja Will tregoi se, sapo e pa elefanten, vendosi t’i afrohej, pavarësisht paralajmërimeve të personelit të strehimores.
“Në momentin që e pashë, shkova drejt saj. Kujdestarët filluan të bërtisnin: ‘Mos iu afro kësaj, është e rrezikshme!’ Por unë ndieja se ajo kishte diçka urgjente për të më treguar”, rrëfeu Will.
Sipas saj, gjatë përpjekjes për të komunikuar me kafshën, ajo e kishte pyetur pse kishte sulmuar dhe vrarë njerëz.
Will pretendon se kishte marrë një përgjigje të qartë nga elefantja.
“Unë nuk reagoj dhunshëm pa arsye”, ishte mesazhi që ajo thotë se mori nga Rani.
Megjithatë, nuk ekzistojnë prova të verifikueshme që elefantja i ka transmetuar një mesazh të tillë. Interpretimi mbështetet vetëm në përvojën subjektive të Will.
Pretendimi për dy shtatzëni të humbura
Pjesa më prekëse e rrëfimit lidhet me atë që Will e përshkruan si një traumë të hershme të elefantes.
Sipas saj, Rani kishte humbur dy të vegjël gjatë shtatzënisë, më shumë se 25 vjet më parë.
“Ajo më tregoi se kishte pasur dy aborte spontane. Elefantët janë kafshë shumë të lidhura me familjen dhe humbja e të vegjëlve ia kishte thyer zemrën”, pretendon Will.
Ajo thotë se dhimbja emocionale e elefantes ishte përqendruar në pjesën e majtë të barkut dhe se afrimi apo prekja e njerëzve në atë zonë mund të shkaktonte reagime agresive.
Sipas Will, kafsha nuk kishte pasur mundësinë të rikuperohej nga përvojat e saj dhe ishte detyruar të vazhdonte të njëjtat aktivitete.
“Kanë kaluar më shumë se 25 vjet dhe ajo ende vuan. Nuk i është dhënë kurrë kohë për ta përballuar humbjen. Është kthyer vazhdimisht në punë, duke qëndruar në të njëjtin vend dhe duke bërë të njëjtat gjëra”, deklaroi ajo.
Megjithatë, as historia e dy shtatzënive të humbura dhe as lidhja e pretenduar mes tyre dhe sulmeve ndaj njerëzve nuk janë konfirmuar në mënyrë të pavarur.
Elefantët dhe rëndësia e lidhjeve familjare
Elefantët njihen për strukturat e ndërlikuara shoqërore dhe lidhjet e forta mes anëtarëve të tufës.
Vëzhgimet shkencore kanë treguar se këto kafshë mund të shfaqin sjellje të lidhura me pikëllimin pas vdekjes së një anëtari të grupit.
Ato mund të qëndrojnë pranë trupave të elefantëve të ngordhur, t’i prekin me feçkë dhe të shfaqin interes të vazhdueshëm për mbetjet e tyre.
Studiuesit kanë dokumentuar gjithashtu se stresi kronik, izolimi dhe kushtet e papërshtatshme të mbajtjes mund të ndikojnë negativisht në mirëqenien dhe sjelljen e elefantëve.
Megjithatë, këto njohuri shkencore nuk provojnë se Rani ka përjetuar ngjarjet e përshkruara nga Will.
Për të përcaktuar shkaqet e agresivitetit të një elefanti nevojitet vlerësim profesional veterinar dhe i sjelljes, duke marrë parasysh historinë shëndetësore, kushtet e mbajtjes dhe ndërveprimet me njerëzit.
Përdorimi i elefantëve në festivalet tradicionale të Sri Lankës
Rrëfimi i Will ka rikthyer vëmendjen edhe te kushtet në të cilat mbahen elefantët në robëri në Sri Lanka.
Në këtë vend, elefantët kanë një rol të rëndësishëm historik, fetar dhe kulturor.
Ata përdoren tradicionalisht në procesione dhe ceremoni të njohura si “Perahera”.
Një nga aktivitetet më të njohura është festivali Kandy Esala Perahera, ku elefantët marrin pjesë të zbukuruar me veshje ceremoniale.
Në Sri Lanka, një pjesë e elefantëve në robëri mbahen nga individë privatë dhe institucione fetare budiste.
Megjithatë, përdorimi i tyre në festivale dhe aktivitete publike është bërë objekt kritikash nga organizatat për mbrojtjen e kafshëve.
Aktivistët argumentojnë se transporti, zinxhirët, ekspozimi ndaj turmave dhe detyrimi për të marrë pjesë në ceremoni mund t’u shkaktojnë stres dhe vuajtje.
Disa kritikë i konsiderojnë këto praktika forma të keqtrajtimit të kafshëve.
“Ndoshta kafshët që i quajmë të rrezikshme janë thjesht duke vuajtur”
Për Dunja Will, historia e Ranisë përfaqëson një shembull të mënyrës se si njerëzit mund t’i gjykojnë kafshët pa i kuptuar nevojat e tyre.
Ajo argumenton se sjellja agresive nuk duhet parë gjithmonë vetëm si karakteristikë e një kafshe të rrezikshme, por mund të lidhet me dhimbjen, stresin apo përvojat e mëparshme.
“Vazhdoj të mendoj sa shumë kafshë quhen të rrezikshme, kur në të vërtetë mund të jenë thjesht duke vuajtur. Rani është një shembull i përkryer për këtë”, deklaroi ajo.
Will shtoi se njerëzit e kishin gjykuar elefanten për sjelljen e saj, pa u përpjekur të kuptonin faktorët që mund ta kishin shkaktuar.
Sipas saj, publikimi i historisë ka për qëllim të nxisë ndërgjegjësimin për kushtet e mbajtjes së kafshëve në robëri.
“Zinxhirët, puna dhe kushtet në të cilat mbahen këto kafshë nuk janë të pranueshme”, u shpreh ajo.
Pse nuk mund ta lironte elefanten?
Pas publikimit të rrëfimit, Will shpjegoi se nuk kishte mundësi ta largonte Ranin nga strehimorja.
Ajo theksoi se ishte e ftuar në atë vend dhe nuk kishte asnjë autoritet ligjor mbi kafshën.
“Nuk mund ta liroja. Isha aty si e ftuar, jo si pronare. Askush nuk mund të hyjë në një vend të tillë dhe thjesht të marrë një elefant”, shpjegoi ajo.
Sipas saj, e vetmja gjë që mund të bënte ishte t’ua përcillte kujdestarëve interpretimin e saj për sjelljen dhe gjendjen emocionale të kafshës.
Will beson se rritja e ndërgjegjësimit publik mund të kontribuojë në përmirësimin e kushteve të jetesës për elefantët që mbahen në robëri.
“Çdo kafshë po përpiqet të na tregojë diçka. Ka shumë prej tyre që presin që dikush të përpiqet t’i kuptojë, në vend që të nxjerrë përfundime të menjëhershme”, deklaroi ajo.
A është e mundur të komunikohet telepatikisht me kafshët?
Megjithëse rrëfimi i Dunja Will është tërheqës, pretendimet e saj duhen dalluar nga njohuritë shkencore mbi sjelljen e kafshëve.
Deri më tani, nuk ekzistojnë prova të besueshme shkencore se njerëzit mund të komunikojnë telepatikisht me elefantët apo me kafshë të tjera.
Shkencëtarët studiojnë komunikimin e elefantëve përmes tingujve, lëvizjeve trupore, prekjes, nuhatjes dhe sinjaleve të tjera të dokumentueshme.
Elefantët kanë aftësi të zhvilluara shoqërore dhe emocionale, por kjo nuk nënkupton se njerëzit mund të lexojnë drejtpërdrejt mendimet apo kujtimet e tyre.
Prandaj, pretendimet e Will për abortet spontane dhe arsyet konkrete të sulmeve nuk mund të konsiderohen fakte të vërtetuara.
Megjithatë, historia ngre një çështje reale dhe të rëndësishme: nevojën për të kuptuar më mirë sjelljen e kafshëve të mëdha dhe për të siguruar kushte të përshtatshme për mirëqenien e tyre.
Rasti i Ranisë mbetet një rrëfim i pazakontë, ku pretendimet për komunikim telepatik ndërthuren me debatin mbi trajtimin e elefantëve në robëri.
Pavarësisht nëse interpretimi i Dunja Will është i saktë apo jo, mirëqenia e kafshëve, siguria e njerëzve dhe vlerësimi profesional i sjelljes së tyre mbeten thelbësore për parandalimin e incidenteve të ardhshme. /GazetaExpress/