Një raport i ri ngre alarmin për rritjen e racizmit anti-musliman në Gjermani. Ekspertët theksojnë se myslimanët po bëhen gjithnjë e më shumë viktima të fyerjeve, diskriminimit, dhunës dhe madje vdekjeve, duke kritikuar qasjen e politikanëve ndaj këtij fenomeni.
Said Etris Hashemi, 29 vjeç, një nga prezantuesit e një raporti të ri mbi incidentet anti-muslimane në Gjermani, thekson se “shifrat nuk janë thjesht statistika, sepse pas çdo numri fshihet një fytyrë, pas çdo incidenti një histori”. Ky raport, i katërti me radhë, titullohet “Vlerësimi i Shoqërisë Civile të Racizmit Anti-Musliman” dhe është publikuar nga Aleanca Kundër Islamofobisë dhe Ndjenjave Anti-Muslimane (CLAIM) në Berlin, siç raporton Deutsche Welle (DW).
Dokumenti prej rreth 90 faqesh regjistron 4,096 incidente anti-muslimane për vitin 2025, çka përkthehet në rreth njëmbëdhjetë raste në ditë. Kjo shifër shënon një rritje prej mbi një mijë incidentesh krahasuar me vitin 2024, kur u regjistruan 3,080 raste.
Hashemi paralajmëron se racizmi dhe urrejtja mund të grumbullohen me kalimin e viteve, duke shpërthyer më pas në dhunë. Ai e ka përjetuar këtë personalisht. Më 19 shkurt 2020, një terrorist i ekstremit të djathtë vrau nëntë persona me origjinë migratore në dy vende në Hanau, pranë Frankfurt am Main. Hashemi mezi i mbijetoi sulmit, ndërsa vëllai i tij, dy vjet më i ri, u vra. “Këta ishin njerëz të lindur dhe rritur këtu, që nuk njihnin asnjë vend tjetër,” kujton ai. Ngjarjet tragjike në Hanau, ku familja Hashemi ka origjinë afgane, treguan “se ku mund të çojnë përjashtimi, dehumanizimi dhe stereotipet raciste”. Sot, Said Etris Hashemi është anëtar i “Iniciativës Hanau të 19 Shkurtit”, e cila kujton viktimat dhe paralajmëron kundër urrejtjes vrasëse. Ai gjithashtu kryeson Shoqatën e Familjeve dhe Partneriteteve Binacionale.
Me 4,096 raste, CLAIM ka regjistruar një numër rekord incidentesh. Megjithatë, shifrat janë vetëm pjesërisht të krahasueshme, pasi rrjeti kombëtar i qendrave të këshillimit dhe regjistrimi i incidenteve është zgjeruar vazhdimisht që nga viti 2022. Organizata, si dhe në vitet e mëparshme, thekson se ekziston një “numër më i lartë incidentesh anti-muslimane të paraportuara”. Rima Hanano, drejtoresha menaxhuese e CLAIM, detajon shkallën e krimeve. Për vitin 2025, raporti regjistron dy vrasje dhe 214 sulme të rënda fizike, katër prej të cilave janë klasifikuar ligjërisht si sulm i rëndë ose tentativë vrasjeje. Sulmet verbale përbëjnë pjesën më të madhe të incidenteve, me 2,379 raste, por nuk mungojnë edhe sulme më të rënda, si kërcënimet me bomba ndaj komuniteteve dhe xhamive.
Rima Hanano thekson se “sot mund të thuhen gjëra që nuk mund të thuheshin disa vite më parë”, duke paralajmëruar për pasojat e rënda ndaj të prekurve. Përvojat e racizmit thellojnë ndjenjën e mospërkatësisë dhe dëmtojnë besimin te politika. Ajo shpreh shqetësimin se ekzistenca e racizmit anti-musliman po “mohohet gjithnjë e më shpesh”. Sipas saj, në debatet publike, myslimanët “paraqiten kryesisht si autorë”, dhe jo “si viktima të përjashtimit dhe dhunës”. Hanano paralajmëron se trajtimi i diskriminimit dhe dhunës është thelbësor, pasi “thelbi i demokracisë sonë është në rrezik”. Racizmi, në të gjitha format e tij – anti-musliman, antisemitik, ksenofobik – ndodhet në “një nivel jashtëzakonisht të lartë”. Në raportin e CLAIM, kërkohet nga politikanët forcimi i mbështetjes dhe mbrojtjes për viktimat, përmirësimi i hetimit dhe ndjekjes penale të krimeve të urrejtjes anti-muslimane, si dhe krijimi i më shumë shërbimeve këshilluese.
Said Etris Hashemi, i cili pësoi plagë të shumta dhe humbi vëllanë e tij në masakrën e Hanaut, thekson se racizmi anti-musliman në Gjermani “nuk është një fenomen i skajshëm, por një realitet për shumë njerëz”. Prej vitesh, 29-vjeçari ka vizituar shkolla dhe ka zhvilluar biseda me të rinjtë, duke e konsideruar “shumë tronditëse” atë që ata i tregojnë për përvojat e tyre me racizmin. Megjithatë, në intervistën e tij për DW, Hashemi shpreh besim të madh te “brezi i ri”. Ai shpreson se brezi i ardhshëm do t’ia dalë më mirë se brezat paraardhës, pasi ata janë më të lidhur “nga mënyra se si rriten së bashku, pavarësisht origjinës dhe prejardhjes së tyre të ndryshme”, si dhe nga qëllimi i përbashkët për të përfunduar shkollën. Hashemi e sheh veten si “një lloj modeli” për të rinjtë me prejardhje migratore, duke theksuar se “ata më shohin si dikë me prejardhje migratore që disi arriti të flasë në skena të mëdha ose të ulet në tavolina ku dikush me një prejardhje të tillë normalisht nuk do të kishte mundësinë”.