Fotografia “La Mujer”: Një Deklaratë Fuqie dhe Identiteti në Projektin “Zogjtë e Mexico City-t”
Fotografia e fuqishme “La Mujer” (Gruaja), shkrepur nga Pieter Henket në ditën e parë të projektit të tij “Zogjtë e Mexico City-t”, u bë menjëherë një ikonë. Që në çastin e shkrepjes, fotografi kuptoi se kishte para syve një imazh të rrallë, ku diçka e veçantë ishte shpalosur natyrshëm.
Ky projekt ambicioz e kishte zanafillën më herët, me serinë “Zogjtë e Nju Jorkut”. Gjatë presidencës së parë të Donald Trump, sipas Henket, Nju Jorku përshkruhej shpesh me pesimizëm, sikur qyteti kishte humbur vitalitetin dhe të rinjtë nuk po sillnin më asgjë interesante. Por Henket dhe bashkëshorti i tij, Roger Inniss, shihnin në rrugët e qytetit të rinj plot stil, liri dhe vetëbesim. Henket i përshkruan ata si “zogj”: të lirë, të bukur dhe të papenguar nga mendimet e të tjerëve. Pikërisht kjo e shtyu të niste një projekt fotografik që do të festonte praninë, identitetin dhe energjinë e tyre.
Pas suksesit në Nju Jork, ideja u transferua në Mexico City, një qytet që fotografi e përshkruan si magjik, plot ngjyra, arkitekturë të vjetër, gjelbërim, pasion dhe kulturë të gjallë rrugësh. Aty, ai bashkëpunoi me stilistin dhe kostumografin Chino Castilla, i cili mblodhi një grup miqsh e bashkëpunëtorësh për t’u bërë pjesë e projektit. Henket u kërkoi atyre të rrëfenin historitë e tyre, duke përdorur elemente të kulturës meksikane për t’u përfaqësuar përmes kostumeve. Edhe pse studioja ishte e vogël, procesi ishte i lirë dhe spontan. Kostumet nuk ishin gjithmonë të planifikuara në detaj; shumë prej momenteve më të fuqishme lindën natyrshëm në vend.
Një prej këtyre momenteve ishte edhe fotografia e Ixchel Paz, e titulluar “La Mujer”. Ajo ishte ulur, me një maskë *lucha libre*, ndërsa Chino po e zbukuronte. Henket pa një fuqi më të madhe në thjeshtësinë e saj dhe kërkoi që çdo element tjetër të hiqej, duke e lënë atë vetëm me maskën. “Ixchel, dukesh mrekullueshëm. A mund të të fotografoj kështu?”, i tha ai. Më pas i kërkoi të merrte një pozë krenare. Ajo u kthye anash dhe trupi i saj mori një pozë dinjitoze, të qetë dhe plot forcë.
Për Henket, kjo fotografi rrezatonte një energji të veçantë. Në Meksikë, ku kultura *maço* mbetet e fortë, maska e *lucha libre* shihet si simbol i maskulinitetit. Ixchel, duke e vendosur atë, e rimerrte këtë simbol dhe e shndërronte në një deklaratë identiteti, dinjiteti dhe force. Sipas fotografit, pikërisht ky element i jep imazhit fuqinë e tij. Të rinjtë e fotografuar prej tij ecin në rrugë me krenari dhe gëzim, pa lejuar që paragjykimet t’i ndalin.
Henket beson se një set fotografik duhet të fokusohet gjithmonë te subjekti, jo te fotografi. Ai pranon se pozimi para kamerës mund të jetë sfidues, pasi kërkon besim te ekipi dhe gatishmëri për t’u ekspozuar. Kur e pyeti Ixchel se çfarë kishte ndier gjatë sesionit, ajo u përgjigj se për të, pozimi para objektivit ka qenë gjithmonë një formë revolucioni. Në një industri të mbushur me standarde stereotipike bukurie, shfaqja e vetes ishte mënyra e saj për të theksuar ekzistencën e diversitetit dhe faktin se më shumë njerëz meritojnë të shohin veten të përfaqësuar. Për Ixchel, fotografia mishëron dinjitetin e trupave, të drejtën për t’u shfaqur pa frikë dhe krenarinë e të qenit meksikane dhe latine.
Projekti, sipas Henket, nuk fokusohet vetëm te identiteti *queer*, por te liria e të rinjve për të qenë vetvetja. Ai shpreson që një i ri *queer*, duke parë këto fotografi në një librari apo ekspozitë, të mendojë: “Këta njerëz janë si unë” ose “Edhe unë mund të jem kështu”. Për fotografin, “zogjtë” ekzistojnë kudo, jo vetëm në Mexico City apo Nju Jork, por edhe në Londër dhe qytete të tjera anembanë botës. Ndoshta, pikërisht sepse ai vetë nuk e ka gëzuar këtë liri në adoleshencë, sot dëshiron t’i celebrojë ata që e bëjnë.