Një teori e vjetër për ekzistencën e një “kontinenti të humbur” në Oqeanin Indian është rikthyer në vëmendje, pasi disa përkrahës të legjendës së Lemurias pretendojnë se vendndodhja e saj mund të jetë zbuluar.
Megjithatë, ajo që shkenca ka identifikuar realisht është Mauritia, një masë e lashtë tokësore e fundosur nën Oqeanin Indian. Deri më sot nuk ekziston asnjë provë arkeologjike apo gjeologjike që ta lidhë atë me Lemurian, me një qytetërim të avancuar parahistorik apo me qenie jashtëtokësore.
Si lindi ideja e Lemurias?
Koncepti i Lemurias u propozua për herë të parë në vitin 1864 nga zoologu dhe biogjeografi britanik Philip Sclater.
Ai po përpiqej të shpjegonte pse fosile të ngjashme të lemurëve ishin zbuluar si në Madagaskar, ashtu edhe në Indi, pavarësisht se këto zona ndahen nga Oqeani Indian.
Në atë kohë teoria e zhvendosjes së kontinenteve ende nuk ishte zhvilluar, ndaj Sclater sugjeroi se dikur mund të kishte ekzistuar një urë e madhe tokësore mes dy rajoneve, e cila më pas ishte fundosur.
Ai e quajti këtë kontinent hipotetik “Lemuria”, sipas lemurëve që kishin frymëzuar teorinë.
Më vonë, zhvillimi i teorisë së tektonikës së pllakave shpjegoi se India dhe Madagaskari kishin qenë dikur pjesë e së njëjtës masë tokësore. Kështu, Lemuria humbi çdo nevojë si shpjegim shkencor.
Nga hipotezë shkencore në legjendë okulte
Megjithëse u braktis nga shkenca, ideja e Lemurias mbijetoi në rrethet mistike dhe okulte.
Në fund të shekullit XIX, Helena Petrovna Blavatsky, themeluese e lëvizjes Teozofia, e përfshiu Lemurian në teoritë e saj për të ashtuquajturat “raca rrënjësore” të njerëzimit.
Në librin “The Secret Doctrine” të vitit 1888, ajo përshkroi Lemurianët si qenie të pazakonta dhe pretendoi se kontinenti ishte shkatërruar e më pas ishte fundosur.
Këto ide ishin spekulime shpirtërore dhe nuk mbështeteshin në prova arkeologjike apo gjeologjike.
Megjithatë, ato ndihmuan që Lemuria të transformohej nga një hipotezë e shekullit XIX në një mit për një qytetërim të humbur.
Legjenda zhvendoset deri në Mount Shasta
Me kalimin e kohës, historitë për Lemurian u lidhën edhe me Mount Shasta në veri të Kalifornisë.
Disa besimtarë pretendojnë se të mbijetuarit e kontinentit të fundosur krijuan një qytet nëntokësor të quajtur Telos.
Në rrëfime të ndryshme janë përshkruar edhe qenie të gjata të veshura me rroba të gjata që supozohet se janë parë pranë malit.
Por as qyteti nëntokësor dhe as banorët e pretenduar të tij nuk janë dokumentuar me prova fizike.
Mu, “starseeds” dhe teoritë për luftëra bërthamore parahistorike
Legjenda u bë edhe më e ndërlikuar pasi u përzie me shkrimet e autorit britanik James Churchward, i cili pretendonte se një tjetër kontinent i humbur, i quajtur Mu, kishte pasur një qytetërim të avancuar rreth 50 mijë vjet më parë.
Ai pretendonte se ky qytetërim kishte ndikuar në Egjiptin, qytetërimin Maya dhe Babiloni, por këto pretendime nuk mbështeten nga prova të verifikueshme.
Më vonë, historitë për Mu dhe Lemurian u ndërthurën me teoritë për “starseeds” – njerëz që besojnë se shpirti ose ADN-ja e tyre vjen nga qenie jashtëtokësore.
Versione edhe më ekstreme të mitit pretendojnë se Lemuria kishte strehuar të mbijetuar nga një planet i quajtur Maldek, i cili supozohet se dikur ndodhej mes Marsit dhe Jupiterit.
Sipas disa grupeve ezoterike, Maldek u shkatërrua nga një armë bërthamore dhe mbetjet e tij krijuan brezin e asteroideve.
Nuk ekziston asnjë provë shkencore që mbështet një skenar të tillë.
Pretendimet për luftëra atomike në lashtësi
Disa autorë të teorive të “astronautëve të lashtë” kanë interpretuar tekste fetare, formacione gjeologjike dhe copa qelqi të shkrirë në shkretëtira si prova të luftërave bërthamore parahistorike.
Në këtë kuadër janë përfshirë edhe pretendime se Atlantida ose Lemuria janë shkatërruar nga armë atomike.
Megjithatë, këto interpretime nuk përputhen me konsensusin shkencor dhe nuk mbështeten nga prova arkeologjike të verifikuara.
Mauritia është reale – por nuk është Lemuria
Ndryshe nga këto legjenda, ekzistenca e Mauritias është një çështje reale gjeologjike.
Një studim shkencor i vitit 2013 raportoi prova për një fragment të lashtë kontinental nën Oqeanin Indian, ndërsa kërkime të tjera në vitin 2017 sollën të dhëna shtesë.
Mauritia ishte pjesë e Gondwanës, superkontinentit që ekzistonte rreth 200 milionë vjet më parë.
Kur Gondwana u nda, fragmente të kores kontinentale mbetën të shpërndara dhe më vonë u mbuluan nga aktiviteti vullkanik dhe oqeani.
Një nga provat më interesante erdhi nga kristalet e zirkonit të gjetura në Mauritius.
Disa prej tyre rezultuan të ishin rreth tre miliardë vjet të vjetër, megjithëse shkëmbinjtë vullkanikë të dukshëm të ishullit janë shumë më të rinj.
Kjo tregoi se poshtë zonës mund të fshihej material shumë më i lashtë kontinental.
Shkencëtarët po hartëzojnë kontinentin e fundosur
Studiuesit po përdorin metoda si analizat gravitacionale për të matur trashësinë e kores oqeanike dhe për të përcaktuar se sa pjesë të Mauritias mund të kenë mbetur të paprekura nën det.
Këto kërkime mund të ndihmojnë në përcaktimin e madhësisë dhe formës së masës së lashtë tokësore.
Por deri më tani nuk është zbuluar asnjë rrënojë, artefakt apo mbetje që të tregojë se aty ka ekzistuar ndonjë qytetërim inteligjent.
Pra, Mauritia është një zbulim real dhe i rëndësishëm gjeologjik, ndërsa Lemuria mbetet një mit që gjatë më shumë se 160 viteve është përzier me okultizëm, teori konspirative dhe pretendime për qenie aliene.
Shkenca po zbulon gjithnjë e më shumë për kontinentet e fundosura të Tokës, por deri më sot nuk ka asnjë provë që ato të kenë strehuar qytetërime të avancuara apo qenie jashtëtokësore. /GazetaExpress/