Brad Pitt rikthehet në një dramë mbijetese ku aventura, vetmia dhe lidhja mes njeriut dhe qenit ndërthuren në peizazhet e egra të Alaskës.
“Heart of the Beast”, me skenar nga Cameron Alexander dhe regji të David Ayer, përpiqet që që në titull të sinjalizojë kombinimin mes emocioneve dhe aksionit.
Rezultati është një aventurë solide, ndonjëherë sentimentale, që kujton në momente veprat e Jack London, por edhe filma si “Marley & Me”, vetëm se këtë herë historia zhvillohet në një terren shumë më të ashpër dhe të rrezikshëm.
Brad Pitt si veteran i forcave speciale
Pitt interpreton Belmontin, një ish-anëtar të forcave speciale të ushtrisë amerikane.
Ai është i fortë, i pavarur dhe me atë humor të përmbajtur që Pitt di ta sjellë natyrshëm në ekran.
Pas përfundimit të karrierës ushtarake, Belmont jeton i tërhequr në Alaskë dhe kalon kohën duke fluturuar me avionin e tij të vogël mbi peizazhet e largëta dhe spektakolare të rajonit.
Shoqëruesi i tij i vetëm është Odin, ose “Odey”, qeni i tij besnik i shërbimit, i interpretuar nga katër qen të racës pastor gjerman.
Përmes disa rikthimeve të shkurtra në të kaluarën, mësojmë se Odin dhe Belmont kanë kaluar së bashku edhe situata luftarake.
Pas tërheqjes nga ushtria, qeni mbetet miku më i afërt, dhe në njëfarë mënyre i vetmi, i Belmontit.
Filmi nuk zbulon nëse protagonisti ka pasur ndonjëherë një partner ose një familje njerëzore, duke e theksuar edhe më shumë izolimin e tij.
Një udhëtim i rrezikshëm nëpër natyrën e egër
Jeta e tyre duket pothuajse ideale deri në momentin kur një ngjarje dramatike e detyron Belmontin të nisë një udhëtim të jashtëzakonshëm në këmbë, përmes një terreni të egër dhe armiqësor.
Gjatë rrugëtimit, Belmont duhet të kujdeset për Odinin, ndërsa Odin duhet të bëjë të njëjtën gjë për të.
Qeni nuk është vetëm një shoqërues pasiv në këtë histori.
Në një moment ai përballet me një ari të krijuar përmes efekteve digjitale, ndërsa më vonë hyn edhe në një luftë të drejtpërdrejtë me disa ujqër.
Efektet vizuale janë të realizuara në nivel të lartë, por, siç ndodh shpesh në filma të tillë, prania e kafshëve digjitale e zvogëlon pak ndjesinë e rrezikut real.
Megjithatë, regjia e Ayer arrin ta ruajë tensionin në pjesën më të madhe të filmit.
JK Simmons dhe personazhet që shfaqen gjatë rrugës
Gjatë aventurës, Belmont dhe Odin takojnë edhe disa personazhe të tjerë.
Mes tyre është një ish-kërkues ari i moshuar dhe i ashpër, i interpretuar nga JK Simmons.
Performanca e tij sjell në mendje personazhe klasike të filmave të vjetër të aventurës dhe western-it.
Në histori shfaqet gjithashtu Anna Lambe, në rolin e një gruaje të re që hyn në mënyrë vendimtare në ngjarje që në fillim të filmit.
Por qendra emocionale mbetet gjithmonë marrëdhënia mes Belmontit dhe Odinit.
Vetmia dhe shoqëria në të njëjtën histori
Ideja e një burri dhe një qeni që nuk kanë askënd tjetër përveç njëri-tjetrit krijon një ndjenjë të ëmbël dhe njëkohësisht melankolike.
Filmi flet për vetminë, por edhe për fuqinë e shoqërisë dhe besnikërisë.
Këtu gjendet edhe lidhja me botën e Jack London, ku natyra e egër nuk është vetëm sfond, por një forcë që sfidon vazhdimisht njeriun dhe marrëdhënien e tij me kafshët.
Në njëfarë mënyre, Belmont kujton edhe Cliff Booth, personazhin që Pitt luajti në “Once Upon a Time in Hollywood” të Quentin Tarantino.
Edhe Booth jetonte pothuajse i vetëm, me qenin e tij besnik Brandy, një pitbull që mund të shndërrohej menjëherë në një armë sulmi me një sinjal të paracaktuar.
Belmont dhe Odin kanë një marrëdhënie të ngjashme, vetëm se këtu lidhja e tyre paraqitet në një version shumë më të butë dhe sentimental.
Pitt përballet edhe me skena të forta emocionale
Filmi i kërkon Brad Pittit edhe momente më të forta dramatike.
Në një skenë, ai duhet të shpërthejë në lot dhe më pas në gëzim kur duket se Odin është plagosur për vdekje.
Janë pikërisht këto momente ku filmi rrezikon të bëhet tepër sentimental.
Pitt ia del t’i menaxhojë, por interpretimi i tij funksionon më mirë kur personazhi është i përmbajtur, i qetë dhe ironik sesa kur skenari e detyron të shfaqë emocione të ekzagjeruara.
Një aventurë efektive, edhe pse herë pas here sentimentale
“Heart of the Beast” nuk është një film që përpiqet të revolucionarizojë zhanrin e mbijetesës.
Historia është e njohur, disa momente janë të parashikueshme dhe fundi kërkon nga publiku një dozë të konsiderueshme tolerance ndaj rastësive dhe sentimentalizmit.
Megjithatë, filmi di çfarë dëshiron të jetë.
Ka peizazhe mbresëlënëse, tension të mjaftueshëm, një qen të lehtë për t’u dashur dhe Brad Pitt në një rol që i përshtatet shumë mirë.
Në fund, edhe nëse “Heart of the Beast” herë pas here e tepron me emocionet, Pitt mbetet aktori i duhur për një aventurë të tillë: një protagonist i qetë, karizmatik dhe bindës, i vendosur përballë natyrës së egër me vetëm një mik në krah. /GazetaExpress/