**Anatomia e një Humbjeje Politike: Nga incidentet me ICE te skandali Epstein dhe lufta në Iran, gabimet fatale të presidentit Trump**
E nisi mandatin e dytë me një mbështetje të fortë popullore, por e shpërdoroi atë deri në pikën që u konsiderua anti-amerikan. Kjo është historia e gabimeve të presidentit Trump.
**Një fillim premtues dhe ambicia për të hyrë në histori**
Në mes të shkurtit 2025, gjatë vitit të parë të mandatit të dytë të Donald Trumpit, këshilltarët ekonomikë të Shtëpisë së Bardhë i paraqitën presidentit lajme të shkëlqyera: të ardhurat e familjeve amerikane po rriteshin, fondet e pensioneve po forcoheshin dhe Prodhimi i Brendshëm Bruto (PBB) po shënonte rritje përtej parashikimeve.
Ndërkohë, demokratët ndodheshin në kaos të plotë dhe të çorientuar.
“Shumë gjëra të mira,” kishte komentuar presidenti, duke parashikuar me kënaqësi vendin që historia po i rezervonte.
Ndoshta pikërisht për këtë arsye, disa javë më pas, ai kishte urdhëruar bombardimin e Iranit. Kryeministri izraelit Benjamin Netanyahu e kishte bindur se, me eliminimin e menjëhershëm të ajatollah Khameneit, do të mund të mposhtej brenda pak ditësh armiku që prej gjysmë shekulli e quante Amerikën “Satani i Madh”.
Në këtë mënyrë, Trumpi besonte se do të vendosej në të njëjtin nivel historik me Franklin D. Rooseveltin gjatë Luftës së Dytë Botërore.
Por gjërat nuk shkuan siç ishte parashikuar.
Ky vendim fatal do të vinte në lëvizje një zinxhir gabimesh katastrofike, të shkaktuara pjesërisht nga mendjemadhësia dhe pjesërisht nga paaftësia, duke i hapur rrugën humbjes së thellë elektorale të së martës.
Kjo është historia e rrugëtimit të Donald Trumpit drejt katastrofës, e rindërtuar hap pas hapi dhe çështje pas çështjeje nga media të njohura si New York Times, Wall Street Journal, Washington Post dhe agjencia Associated Press (AP).
**Tarifat doganore dhe rikthimi i inflacionit: Gabimet e para të presidentit Trump**
Trumpi ishte rikthyer në Shtëpinë e Bardhë me një mandat të fortë politik.
Çështja e parë ku kishte investuar kapitalin e tij politik, në prill, ishin tarifat doganore. Ai ishte i bindur se, përmes tyre, do t’u jepte një mësim evropianëve dhe do të siguronte të ardhura të mjaftueshme për ta bërë të panevojshëm sistemin e mbledhjes së taksave nga Shërbimi Amerikan i të Ardhurave të Brendshme (IRS), madje ndoshta deri në shfuqizimin e tij.
Ky ishte gabimi i parë madhor.
Gjykata e Lartë do t’i shpallte më vonë të paligjshme tarifat doganore, të cilat, sidoqoftë, nuk siguruan të ardhurat e parashikuara dhe as nuk ringjallën industrinë prodhuese amerikane.
Përkundrazi, ato do të përgatisnin terrenin për rikthimin e fuqishëm të inflacionit.
**Takimi me Putinin dhe premtimi i pambajtur për Ukrainën**
Një tjetër moment kyç i vitit të parë ishte samiti i gushtit në Alaskë me Vladimir Putinin.
Trumpi vazhdonte ta konsideronte presidentin rus një mik, ndryshe nga presidenti ukrainas Volodymyr Zelensky, të cilin e shihte si një figurë problematike dhe që e kishte trajtuar ashpër gjatë takimit në Zyrën Ovale.
Gjatë fushatës elektorale, Donald Trumpi kishte premtuar se do t’i jepte fund luftës në Ukrainë brenda 24 orësh.
Me këtë premtim, ai kishte dëgjuar kërkesat e mbështetësve të lëvizjes MAGA (Make America Great Again), të cilët nuk donin të dëgjonin më për luftëra të pafundme, veçanërisht në Lindjen e Mesme. Por diçka nuk kishte funksionuar.
Ndoshta sepse Vladimir Putini nuk ishte ai mik gjenial dhe aq i respektuar që Trumpi kishte imagjinuar. Megjithatë, politika e jashtme nuk është faktori kryesor që përcakton votën e amerikanëve. Për më tepër, ata vlerësonin përpjekjen e presidentit për të shpenzuar më pak para në Evropë.
Edhe goditja e parë ndaj programit bërthamor iranian, në qershor, ishte parë në këtë këndvështrim: arritja e rezultatit maksimal me përpjekjen minimale.
**Vrasjet nga agjentët e ICE dhe tronditja e opinionit publik**
Por shenjat e para të thyerjes kishin ardhur më 7 janar, kur agjentët e Shërbimit të Imigracionit dhe Doganave (ICE) kishin qëlluar me armë Renee Good në rrugët e Minneapolisit, ku po kryenin operacione për arrestimin dhe dëbimin e emigrantëve pa dokumente.
Ajo ishte një grua që po protestonte duke ushtruar të drejtat e garantuara nga Kushtetuta amerikane. Njësoj si Alex Pretti, i cili u vra rreth dy javë më vonë. Melania Trump i kishte sugjeruar bashkëshortit se Stephen Miller, arkitekti i politikës së dëbimeve masive, po e tejkalonte masën. Por Donald Trumpit iu desh kohë ta dëgjonte.
Vetëm më pas ai vendosi të largonte Greg Bovinon, zyrtarin e forcave të zbatimit të ligjit që autori e përshkruan si një vigjilent me sjellje paramilitare, ngjashëm me SS-të naziste, si dhe Kristi Noem, të cilën e etiketoi si vrasëse qensh me kapele kauboji.
Në këtë pikë, amerikanët filluan të pyesnin veten nëse administrata që mbante sloganin “America First” nuk ishte, në të vërtetë, antiamerikane.
A ishte ajo e gatshme të shkelte rregullat themelore të demokracisë liberale? Ndërkohë, votuesit me origjinë hispanike kishin filluar të pendoheshin që e kishin mbështetur Trumpin në zgjedhje.
**Skandali Epstein dhe përçarja brenda lëvizjes MAGA**
Ndoshta deri në atë moment mandati i Trumpit nuk ishte dëmtuar ende në mënyrë të pakthyeshme.
Megjithatë, administrimi i keq i çështjes Jeffrey Epstein kishte goditur edhe vetë botën MAGA, duke shkaktuar përçarje me figurat më të zemëruara dhe më radikale të kampit trumpist.
Mes tyre ishte edhe Marjorie Taylor Greene, mbështetëse fanatike e teorive konspirative të QAnon dhe dikur një nga besniket më të mëdha të presidentit.
Askush nuk do të mund ta zhdukë dyshimin se Trumpi, ndërsa vlerësonte avantazhet dhe rreziqet e një sulmi ndaj Iranit, kishte parasysh edhe shpresën për ta larguar nga vëmendja mediatike skandalin e miliarderit pedofil Epstein. Bëhej fjalë për një person të cilit Trumpi, sipas artikullit, i dërgonte karikatura pornografike në formë kartolinash urimi.
Sidoqoftë, presidenti kishte vendosur të vazhdonte me sulmin ndaj Iranit, duke premtuar se gjithçka do të zgjidhej brenda gjashtë javësh.
**Lufta me Iranin: Gabimi që përshpejtoi katastrofën**
Edhe këtë herë, gjërat nuk shkuan sipas parashikimeve. Lufta shkaktoi përplasje me aleatët e Shteteve të Bashkuara. Njëkohësisht, Trumpi zhvilloi një marrëdhënie tepër të ngushtë me kryeministrin izraelit Benjamin Netanyahu, një zgjedhje për të cilën më vonë do ta kritikonte edhe vetë zëvendëspresidenti JD Vance.
Kjo politikë shkaktoi gjithashtu një tjetër përçarje të dhimbshme me një ish-mbështetës të rëndësishëm të Trumpit, komentatorin konservator Tucker Carlson. Gjeneralët dhe strategët ushtarakë e kishin paralajmëruar presidentin për rrezikun e mbylljes së Ngushticës së Hormuzit, një nga arteriet kryesore të transportit global të naftës. Por Trumpi nuk i kishte dëgjuar.
Pasojat ishin një rritje e menjëhershme e çmimeve të karburantit dhe rritja e përgjithshme e kostos së jetesës.
**Pasurimi i familjes Trump dhe akuzat për korrupsion**
Ndërsa amerikanët përballeshin me çmime gjithnjë e më të larta, ata shihnin presidentin dhe familjen e tij duke u pasuruar.
Mes çështjeve të diskutueshme ishte edhe ideja e shitjes paraprake të aksesit në mesazhet që Trumpi publikonte në rrjetet sociale, përmes të cilave ai ndikonte lëvizjet në tregjet financiare. Korrupsioni kishte filluar të shfaqej si një shqetësim i rëndësishëm në sondazhet e opinionit publik.
Megjithatë, gjatë Konventës së Dallasit, Trumpi kishte premtuar nga 5 mijë dollarë për çdo amerikan, me synimin për t’i nxitur të votonin kandidatët e tij, të cilët rezultuan zgjedhje të gabuara.
**Zgjedhjet e mesmandatit: Referendumi që Trumpi e kërkoi vetë**
Ndërsa popullariteti i presidentit vazhdonte të binte, këshilltarët i sugjeronin të mbante një profil të ulët dhe të shmangte daljet e tepërta publike. Por Trumpi bëri pikërisht të kundërtën. Ai i shndërroi zgjedhjet e mesmandatit në një referendum për veten e tij.
Në të njëjtën kohë, vazhdonte të krenohej me sallën luksoze të ballove që po ndërtohej në Shtëpinë e Bardhë.
Sjellja e tij i ngjante asaj të Marie Antoinette-s përpara Revolucionit Francez: një lider i shkëputur nga problemet e popullit, i përqendruar te luksi dhe madhështia personale, ndërsa pakënaqësia shoqërore rritej.
**Revolucioni elektoral dhe rrëzimi politik i Trumpit**
Dhe revolucioni ndodhi vërtet. Por këtë herë nuk bëhej fjalë për një revolucion të dhunshëm si ai francez. Ishte një revolucion elektoral, që u kthye kundër vetë Donald Trumpit. Dhe këtë herë, në kuptimin figurativ, ishte karriera e tij politike ajo që përfundoi nën gijotinë.